Rouwen en omarmen

In het vorige blog keek ik terug op mijn jeugd, mijn schooltijd en de rol van denken en voelen in mijn leven. Daarmee was de reis nog niet klaar. Langzaam begonnen ook mijn volwassen ervaringen in een ander licht te staan.

Omarmen

Eerst over omarmen. Ik zag ook andere indicatoren, bijvoorbeeld dat ik in de crisis van 2008 als zelfstandig ondernemer snel een winstgevend bedrijfje kon starten in de automatisering, in korte tijd zes romans heb geschreven, bij een klant naar grote tevredenheid kon werken in een door mij ontwikkelde rol die bij hen niet bestond en waarvoor ik nooit had gestudeerd. Minder positieve richtingwijzers waren de moeizame relaties die ik had met gezaghebbenden in de kerk, vooral als het zaken betrof waarover we geen overeenstemming konden bereiken. We spraken langs elkaar heen en deden elkaar pijn. Samen met mijn vrouw bezocht ik na het bijzondere verjaardagsfeest een HB-café en voelde me daar direct thuis en op mijn gemak. En zo kom ik langzaam tot de conclusie dat ik me wel kan identificeren als hoogbegaafde. Ik schroom om het hardop te zeggen en wil er zeker niet mee te koop lopen, maar ik begin het eindelijk te omarmen.

Rouw

Wat zou er anders zijn geweest, als ik er op mijn twintigste of dertigste achter was gekomen dat ik veel kenmerken van hoogbegaafdheid heb en bovendien een gevoelsmens ben? Misschien niet veel, omdat er in die tijd niet veel bekend was over hoogbegaafdheid. Maar toch ervaar ik dat er iets ontbreekt. Soms voelt het als ouders die geen kinderen hebben, dat zijn mensen die hun leven lang blijven denken: ons kind zou nu twintig zijn, wat zou hij doen? Wat zou er gebeurd zijn als mijn ouders of leerkrachten iets hadden herkend en ik voor, tijdens of vlak na mijn studie als hoogbegaafde was geïdentificeerd? Zou ik ooit piloot geworden zijn? Of fulltime schrijver?

Ik weet niet of het zinvol is om daar nog over na te denken. Ik weet wel dat het af en toe door mijn hoofd speelt en mijn gevoel raakt. Het voelt een beetje als rouw over iets wat niet heeft kunnen zijn. Over verlies en rouw weet ik het een en ander, uit eigen ervaring en door mijn studie en praktijk. Wat ik daarom nu vooral belangrijk vind, is wat ik er vanaf nu mee ga doen.

Verder

Doorgaan zoals ik ging, dat is niet meer mogelijk, vrees ik. Als je leeft als een zeer tevreden middenklasser en opeens hoort dat je een miljard euro hebt geërfd (ze konden je niet vinden, maar nu is het duidelijk), dan zou je er nog voor kunnen kiezen alles weg te geven en gewoon door te leven als die tevreden middenklasser. Maar dit is niet iets dat van buitenaf komt, het zit binnenin. Ben ik opeens anders? Nee. Ik ben dit vanaf mijn geboorte, maar heb het nooit geweten, heb er geen rekening mee kunnen houden en heb mijn taken en relaties en keuzes er niet naar kunnen richten. Nu kan ik dat wel. Hoe ik dat ga doen, weet ik nog niet precies. Ik hou jullie op de hoogte.

Herken je jezelf?

Ervaar je als (net ontdekte) hoogbegaafde verlies en rouw, dan wil je er misschien met iemand over praten. Ik hoop in elk geval dat deze website je helpt om woorden te vinden, nieuwe dingen over jezelf te ontdekken en stappen te zetten.

Neem gerust contact met me op.

Vul ons contactformulier in
Je kunt ook mailen naar info@mooibegaafd.eu