Mijn uitdagingen
Het vorige artikel ging over Niet sterk, niet zwak. Daar ga ik toch nog even wat verder op in, op een persoonlijke manier.
Soms maak ik dingen onnodig complex
Eigenlijk best regelmatig maak ik dingen onnodig complex. Ik zie snel meerdere kanten, uitzonderingen en mogelijke gevolgen. Dat helpt om zorgvuldig te denken, maar het kan ook maken dat ik langer doorga dan nodig is. Voor anderen kan dat overkomen alsof ik iets moeilijker maak dan het is. Meestal probeer ik dan niet dwars te zijn, maar zoek ik naar wat echt klopt. Maar ze hebben gelijk: het wordt soms heel groot en daar hebben anderen last van en ikzelf vaak ook.
Ik haak sneller af bij oppervlakkigheid
Ik ben niet op mijn best wanneer het volgens mij lijkt dat gesprekken, taken of systemen oppervlakkig, onduidelijk of betekenisloos zijn. Dan verlies ik sneller energie en betrokkenheid. Dat betekent niet dat alles altijd diep moet zijn, maar wel dat ik moeite kan hebben met aanvoelen van de ander als ik de inhoud, richting of bedoeling niet goed zie. Er staat met opzet "wanneer het volgens mij lijkt." Voor mij kan ik iets zo ervaren en haak ik af, maar dat kan ik soms zomaar verkeerd hebben beoordeeld.
Ik kan kritisch of afstandelijk overkomen
Omdat ik gevoelig ben voor inconsistenties, stel ik soms vragen of plaats ik kanttekeningen waar anderen al tevreden waren. Dat kan kritisch overkomen, terwijl mijn bedoeling meestal is om iets scherper, eerlijker of zorgvuldiger te maken. In de praktijk ga ik dus nog even door over iets, dat voor een ander misschien al voldoende is besproken. Dan kan ik wat afstandelijk lijken. Ik functioneer beter wanneer ik (eindelijk - dat ligt aan mij) ervaar dat er echtheid, inhoud en wederzijds begrip is.
Ik kan blijven nadenken terwijl anderen al klaar zijn
Soms blijf ik in mijn hoofd doorgaan terwijl een gesprek of beslissing voor anderen al lang afgerond voelt. Dan ben ik bijvoorbeeld nog bezig met nuances, gevolgen of de vraag of iets echt klopt. Dat is niet altijd handig. Mensen kunnen dan het gevoel krijgen dat ik ergens niet overheen stap of dat ik iets groter maak dan nodig is. Zelf merk ik ook dat het vermoeiend kan zijn om niet gewoon sneller tevreden te zijn.
Ik voel me niet overal vanzelf thuis
In sommige groepen of gesprekken voel ik me vrij snel buiten beeld vallen. Niet omdat mensen onaardig zijn, maar omdat ik vaak behoefte heb aan een bepaald soort echtheid, humor of diepgang. Daardoor kan ik soms stil worden of me terugtrekken, terwijl anderen denken dat er niets aan de hand is. Vaak is dat ook zo, alleen voel ik op dat moment weinig echte aansluiting. Het kan ook juist anders uitwerken, dat ik druk wordt of grapjes maak die niet bij mij passen. Ik voel me er dan gewoon even niet bij passen.
Ik kan te veel verantwoordelijkheid voelen
Wanneer ik ergens bij betrokken ben, voel ik me vaak sterk verantwoordelijk voor de inhoud, sfeer of richting. Daardoor neem ik soms meer op me dan nodig is, ook in dingen die eigenlijk niet helemaal van mij zijn. Dat lijkt aan de buitenkant misschien betrokken of zorgvuldig, maar het kan er ook voor zorgen dat ik moeilijk loslaat of te lang doorga.
Lang verhaal kort: er is nog veel te leren. Geduld leren hebben met mezelf is dan een mooie start.