Herkenning in mijn verleden

In het vorige blog vertelde ik over de onverwachte vraag op een verjaardagsfeest en de maand van ontkenning die daarop volgde. Toch liet het onderwerp mij niet los. Langzaam begon er iets te schuiven.

Herkenning

Toen kwam ik op een blog van een bekende in aanraking met het Delphi-model Hoogbegaafdheid en werd geraakt door hoe die persoon zichzelf beschreef. Het werd minder theoretisch en kwam dichterbij. Waarom had ik dit nooit eerder ontdekt? Waarom had niemand mij hier ooit op gewezen? Is het zo onzichtbaar in mij, of is er zo weinig over bekend? Of, nog een andere mogelijkheid, heb ik me zo aangepast aan mijn omgeving?

Verleden

Verder lopend op deze toch wel moeizame reis, zag ik steeds meer aanwijzingen en begon ik me meer te herkennen in de kenmerken van hoogbegaafdheid, zoals beschreven in het Delphi-model en in podcasts. Als kind stelde ik altijd vragen, meer dan mijn ouders konden of wilden beantwoorden. Ik werd als druk en lastig ervaren, wat ik ook heel vaak heb gehoord. Mijn ouders hebben me als jonge tiener een keer naar een psycholoog gestuurd voor een IQ-test. De uitslag hebben ze me nooit verteld. Op school verveelde ik me vaak en regelmatig werd ik de klas uit gestuurd, waar ik niet door de meester of de docent heen kon praten, of lastige vragen kon stellen. Daar verveelde ik mij trouwens niet, want ik tekende en schreef allerlei leuke dingen onder een poster op het prikbord. Hoewel ik graag piloot wilde worden, ben ik overgehaald om informatica te gaan studeren omdat dit het werk van de toekomst was. Vervolgens ben ik twee keer gezakt in de eerste klas van de hts en moest ik de opleiding verlaten.

De rol van gevoel

Ik werd opgevoed met denken, want voelen was niet zo belangrijk of, waarschijnlijker, buiten het bereik van mijn ouders en dus moeilijk overdraagbaar naar de kinderen. Zowel op de havo als op de hts bleef ik doorgaan met denken en de exacte vakken. Pas na ruim een jaar begeleiding rond mijn vijftigste heb ik leren voelen. Nu ben ik dankbaar dat het een belangrijk deel van mijn leven is geworden. Een tijdlang dacht ik dat ik misschien hoogsensitief was, wat ik zelf wel ironisch vond na mijn therapie, maar de beschrijving paste niet echt. Er moest meer zijn. Het blijkt een belangrijk onderdeel te zijn van hoogbegaafdheid.

Verder lezen

Het bleef niet bij terugkijken alleen. In het volgende verhaal vertel ik hoe al die losse aanwijzingen samenkwamen, hoe ik me langzaam begon te identificeren als hoogbegaafde en waarom daar ook een vorm van rouw bij kwam kijken.